Kúfúklabbalelín

Núna er ég (vonandi) búinn að taka út hina svokölluðu ferðaveiki sem fellst í því að maginn snýst á haus vegna skyndilegra breytinga á mataræði með gjörólíkum hráefnum o.s.frv. Þetta hef ég allavega frá sjálfmenntaða lækninum og lyfjafræðingnum Silju, sem var ekki lengi að greina vandann og senda mig út í apótekið hérna við hliðina á húsinu mínu að kaupa lyf með framandi heitum. Blessunarlega eru Spánverjar lítið fyrir að flækja málin með lyfseðlum eða öðrum óþarfa og þar á ofan eru lyfin hræódýr, og því var ég farinn að poppa pillur í kartonavís áður en ég náði að bera fram kúfúklabbalelín.

Reyndar er þessi saga ýkt þar sem klukkan var tíu mínútur í tvö þegar ég hélt af stað til að ganga þessa fimm metra út í apótekið, í þeirri trú að það væri opið til tvö áður en síestan tæki við. Það reyndist rangt. Apótekið er svo elskulegt að loka klukkan 13:45 til að tryggja starfsmönnum sínum 15 mínútna lengra hlé. Því þurfti ég að bíða til klukkan fimm til að fá loksins lyfin sem ég þurfti. En það reddaðist allt og ég er á lífi eins og færsla þessi vottar óneitanlega til um.

Hér í Madríd er skipulagning dagsins nefnilega mjög frábrugðin því sem maður á að venjast. Dagurinn byrjar á svipuðum tíma og annarsstaðar, en öllum öðrum tímapunktum er frestað um tvo til þrjá tíma. Margt vinnandi fólk tekur sér frí um tvöleytið til að fara heim að borða, leggja sig og hvaðeina, mætir síðan aftur til vinnu um fimmleytið og vinnur til níu. Það er mikil bjartsýni að mæta á veitingastað fyrir klukkan níu til að borða kvöldmat, því að miklar líkur eru að annaðhvort staðurinn eða eldhúsið sé lokað. Í Madríd þykir það ekkert nema sjálfsagt að borða kvöldmat um tíu-ellefu leytið eða jafnvel seinna. Það kemur heldur ekki á óvart að íbúar borgarinnar sofa að meðaltali klukkutíma minna á sólarhring heldur en fólk annarsstaðar í Evrópu.

Ég er enn að leita mér að vinnu, enda nenna Spánverjar ekki að svara tölvupóstum frekar en aðrir notendur netsins. Þeir sem svara vilja líka oft að ég hafi einhver atvenurétyndi eða kennetulö eða einhver önnur orð sem ég skil ekki, en ég held það þýði að ég þurfi að mæta fyrir utan einhverja stofnun klukkan þrjú um nótt og bíða í fimm tíma í röð með systrum okkar og bræðrum frá Sómalíu og Bangladesh í þeirri von að vera einn af 60 heppnum einstaklingum sem fá afgreiðslu þann daginn. Frá þeim degi tekur það síðan 2-5 vikur að fá skjalið afhent. Annaðhvort þetta eða hringja og panta tíma í febrúar eða mars, það virkar líka.
Þrátt fyrir þetta er ég vongóður, var m.a. að skila af mér ferilskrá á nettum írskum pöbb í miðbænum sem sýnir sex eða sjö stærstu fótboltadeildirnar í Evrópu, maður slær ekki hendinni gegn því.