Fyrsta kvöldið

Fyrsta lexían sem ég lærði einni mínútu eftir að hafa gengið út um aðkomuhliðið á Barajas-flugvellinum í Madríd; Spánverjar heilsast ekki með handabandi nema í allra formlegustu aðstæðum, við allar aðrar aðstæður er það koss á hvora kinn sem blívur. Þennan menningarmismun þurfti ég að átta mig á og venja mig við á fyrsta kvöldinu. Það var skrýtið að kyssa ókunnugt fólk, sérstaklega það sem maður hafði heyrt misgóða hluti um og vildi ekki kynnast. Meira um það seinna.

Ég lenti klukkan 19 á fimmtudegi eftir tólf klukkustunda ferðalag með millilendingu á martröðinni sem nefnd er Charles de Gaulle flugvöllur. Á þeim fjórum tímum sem ég þurfti að eyða þar inni í grámyglulegum byggingunum sá ég ekki eina manneskju brosa. Ekki eina. Af þúsundum. Ekki einu sinni hermennirnir með vélbyssurnar brostu. Því var mjög þægilegt að lenda í Madríd og sjá loksins nokkur bros. Aðflugið að Madríd var gríðarlega fallegt í kvöldsólinni, fjöllin og trjálausar hæðirnar allt í kringum borgina minntu örlítið á Ísland, og borgin sjálf er byggð á hæðum, sem er mjög mikilvægt þar sem ég gæti ekki hugsað mér að búa í flatri borg. Maður þarf ekki að skoða Madríd lengi til að komast að því að hún hefur mikla sál, fjölbreytilegar byggingar, fallega gosbrunna og minnismerki, forljótar kirkjur, aragrúa af trjám og fólk úr öllum áttum. Raunar er mjög lítið um innfædda Madrílinga, það eru flestallir aðfluttir. Fólkið hérna er ótrúlega afslappað, vinalegt og hjálpsamt.

Þrátt fyrir það var fyrsta kvöldið mitt í nýju íbúðinni (sem í eru fimm svefnherbergi sem leigð eru ungu fólki og hýsa sjö manneskjur) mjög skrautlegt. Silja hafði varað mig við að einn meðleigjandinn væri í besta falli skrýtinn, í versta falli snargeðveikur. Niðurstaðan var sú að hann var keðjureykjandi, atvinnulaus þunglyndissjúklingur að nafni José, sem sat og horfði á sjónvarpið allan daginn. Fyllti stofuna af reyk jafnvel þegar hann hafði verið grátbeðinn um að fara út á svalir. Drakk og neytti (mögulega) annarra efna og varð óþolandi þegar hann komst í ástand, hengdi sig á fólk og kaffærði í leiðindum. Fór sífellt upp og niður í skapi. Tók aldrei þátt í hreingerningum eða öðrum húsverkum. Var alltaf með síkópatíska kærustu sína sem talaði og bar sig eins og uppvakningur og kunni ekki almennar samskiptareglur. Allt þetta hafði þau áhrif að á átta dögum voru hinir meðleigjendurnir að verða geðveikir, og kvöldið sem ég kom sauð allt uppúr. Þau höfðu kvartað í leigusalann daginn áður sem hafði komið og haldið fund með þeim öllum. Það hafði greinilega ekki nægileg áhrif því að eftir að ég var búinn að koma mér fyrir og kynnast hinum meðleigjendunum koma þau heim, hann í annarlegu ástandi og rífst og skammast í öllum. Kemur síðan að mér og Silju og kynnir sig og kærustuna (vandræðalegra-kossa-alert) og upp hefst samtal þar sem hann reynir að sýna enskukunnáttu sína, sem meðal annars innihélt setninguna ,,how are you?" (sem hann reyndar hélt að þýddi "hvaðan ertu?") og fékk hann að lokum hjálp frá kærustu sinni upp á hvert orð frá til að segja "I like very much speak english". Án efa vandræðalegasta 15 mínútna samtal ársins 2008.

En við sluppum á endanum og hálftíma seinna voru allir hinir meðleigjendurnir ásamt mér og Silju flúnir saman út úr íbúðinni og inn á Kareoki-disco-bar sem staðsettur er á jarðhæð í húsinu okkar. Hinir meðleigjendurnir eru yndislegt fólk. Þau eru ótrúlega vinaleg og skemmtileg, og reyndu að gera allt til að sannfæra mig um að Spánverjar væru ekki allir eins og José. Því fór það svo að á fyrstu þremur klukkustundunum mínum í Madríd hafði ég upplifað heimiliserjur, kynnst frábæru fólki og var skyndilega staddur uppi á sviði syngjandi kareoki. Ekki slæmt það.

Hinir meðleigjendurnir vildu hinsvegar segja "No way, José" og reyndu ítrekað að ná í leigusalann til að tilkynna henni það að hann færi eða við öll. Morguninn eftir mætir hún síðan og segir umbúðalaust við kauða; ,,Koddu með lyklana, þú hefur hálftíma til að koma þér út." Og hann fór.

Ég biðst afsökunar á gríðarlangri bið eftir fyrstu færslunni. Við skulum vona að sú næsta láti ekki bíða jafn lengi eftir sér.